^{دستم را روی چشمانم می گذارم}

^{و با انگشتانم حصاری می کشم از من تا تو...}

^{تا دنیایی که ساختی برایم و این روزها کم کم دارد ویران می شود ...}

^{نفس هایم به شماره می افتد...}

^{به دنبال پایانی برای آغازم!}

^{در این فراز}

^{آدمک ها چون نقطه های کوچکی که بی هدف منطق هستی را تکرار می کنند در رگ های زمین لول می خورند!}

^{خطوط چهره ات در خاطرم خاکستریست و نگاهت بی رنگ.}

^{خوب آموخته ام نبودن از بودنی که سرتاسر شکستن است زیباتر است!}

^{گام هایم پر از تردید است و دلم تنها...}

^یک

^دو

^سه

^.

^.

^.

^.