^{سایه ی کدام سرنوشت رنگ را از روزهایم زدود؟}

 ^{کدام فرشته نا م مرا برای هبوط به دنیا فراخواند؟}

^{افکارم را به هم می بافم و از آن طنابی می بافم برای روز های مبادا...}

^{روزهایی که تکرار دیروزند و شبیه فرداها!}

^{وقتی همیشه در چند قدمی آمالات پایی برای رسیدن نداشته باشی...}

^{وقتی حرف ها در لفاف محبت زخم می زنند!}

^{اندک اندک روحت تبخیر می شود}

^{و آرام آرام مرگ را به میهمانی خواهی خواند.}

^{من به تک تک ثانیه ها که ذرات عمرم را چون مورچه بر دوش می کشند و می برندو باز نمی گردند}

 ^{مشکوکم!}

^{به عدلی که این روزها چون عکس سیاه و سفیدی در لای اوراق زمان خاک می خورد.}

^{به چشمانی که بیدارند و خواب می بینند...}

 ^{به تمام طلوع ها...}

^{عکس یادگاری که با خدا انداخته ام را جایی غریب پنهان می کنم باشد تا گزندی نیابد از شکی که یقینم را به بازی گرفته این روزها!}

^{دستم را روی چشمانم می گذارم}

^{و با انگشتانم حصاری می کشم از من تا تو...}

^{تا دنیایی که ساختی برایم و این روزها کم کم دارد ویران می شود ...}

^{نفس هایم به شماره می افتد...}

^{به دنبال پایانی برای آغازم!}

^{در این فراز}

^{آدمک ها چون نقطه های کوچکی که بی هدف منطق هستی را تکرار می کنند در رگ های زمین لول می خورند!}

^{خطوط چهره ات در خاطرم خاکستریست و نگاهت بی رنگ.}

^{خوب آموخته ام نبودن از بودنی که سرتاسر شکستن است زیباتر است!}

^{گام هایم پر از تردید است و دلم تنها...}

^یک

^دو

^سه

^.

^.

^.

^.

 _{این روزها  نداشتن داشته هایم تکرار می شوند و این تکرار ها زمان را متوقف می کنند انگار...}

_{می دانم  دوباره ساحر روزهای تنهایی مرا افسون خواهد کرد...}

_{تمام راه را پیمودم تا دور شوم از  هیاهویی که روزهایم را به زنجیر کشیده بود اما افسوس که اینجا نیز قربانی گذشته و رنجور دیروزم.}

_{دلم چند جرعه گذشت زمان می خواهد...تنها چند جرعه!}