^{تا شاید یافتم بهانه ای برای ماندن ...}

^{اما نیافتم چیزی جز گذشته ای مجهول!}

 ^{وقتی بی بهانه ای}

^{وقتی سایه ای در حضور و یادی در غیابی!}

^{وقتی بین رفتن و ماندن تاب می خوری}

^{وقتی مجهولات ذهنت را ویران می کنند...}

^{فرار بهترین راه رسیدن است!}

^{شاید نمی دانست هیچ حادثه ای در دنیای آدم ها ارادی نیست!او که جز سیاهی ندیده بود از حجم رنگ ها و فضا هراسان بود و می گریست...}

^{کم کمک دنیا با همه ی رنگ وحجمش برایش تکرار شد و تکرارشد و تکرار....} 

^{وکودک دست در دست زمان گریه هایش را از یاد برد...}

^{آموخت برای خواسته هایش دیگر اشک نریزد ...آموخت همیشه بجنگد بی آنکه  چشمان حریف را بنگرد...}

^{آموخت فاصله ایست به وسعت شب از خواستن تا رسیدن!کودک  از یاد برد طعم خنده های بی بهانه اش را ... اما آدمک ها نام این فراموشی را بلوغ نهادند !}    

^{و کودک دیگر کودک نبود...}

_{نمی خواهم ذهنم را انبوهی از حرف ها و نگاه ها و خنده های دروغین پر کند}

_{نمی خواهم آن باشم که تو خواستی...}

_{شاید در این بازاری که تو راه انداختی باورم را نیز فروختم!}

_{این روز ها که می روند خالیم از همه چیز...}

_{می خواهم از دنیای تو و آدمک هایی همچو تو بگریزم...}

_{بروم ...به دنیایی که خدایش قبل از تولد از ساکنین زمینش می پرسد آیا می خواهی به دنیا بیایی یا خیر...شاید اگر خدا از من پرسیده بود باز هم وسوسه ی زندگی مرا خام می کرد...}

_{شاید هم نه!}

_{و خوب می دانم این شایدها و باید ها مرا خواهد کشت!}

_{که این گونه مست بودم ...}

_{چشمانم را که بست ؟}

 _{که این گونه ندیدم همه ی آنچه را که سادگی ام را به بازی گرفت...}

_{چرا دستی پای دلم را نبست تا قدم از قدم بر ندارد؟!هنوز آنقدر غرور برایم باقیست تا نگذارم اشک هایم را ببینی!}

_{کاش می توانستم همچو تو کودکی هایم را پشت عبور سالها از یاد ببرم...}

_{کاش می توانستم همچو تو قلبم را فریب دهم...}

_{و حماقت های دیوانه وارم دوباره بهانه ایست برای بی وفایی هایت!}

^{گمان می کردم مرا در ازدحام نبودن ها گم کردی...}

^{گمان می کردم نامم را در عبور ثانیه ها از یاد بردی...}

^{گمان می کردم هنوز هم با لهجه ی چشمانم غریبه ای...}

^{شاید تمام پندار هایم خواب بود...خوابی به وسعت همه ی آرزو هایم!}

^{افسوس که خواب هایم را تعبیری نیست...}